آخرین اخبار

به سمت غرب! اولین سفر دور کشور با تسلا مدل Y جدید ۲۰۲۶ ما

ما برای ششمین بار دوباره به سمت غرب می‌رفتیم و حدود ۱۵۰۰ مایل را از خانه کنار دریاچه‌مان در شمال ویسکانسین تا خانه زمستانی‌مان در نزدیکی نوه‌هایمان در شمال یوتا رانندگی می‌کردیم. ما در ماه مه در یک تصادف تسلا مدل ۳ مدل ۲۰۱۹ خود را از دست داده بودیم؛ بنابراین، این اولین سفر جاده‌ای ما با مدل Y جدید ۲۰۲۶ خود با موتور V14 کاملاً خودران بود. طبق معمول، دو موتورسیکلت برقی بزرگ را در پشت خود حمل می‌کردیم. قصد داریم چند روزی در یوتا در خانه‌مان توقف کنیم و سپس به پورتلند، اورگان و اقیانوس آرام برویم.

این بار به دلیل ماشین جدید و ارتقاء قابل توجه اتوماسیون رانندگی تسلا، این تجربه کاملاً متفاوت بود: رانندگی کاملاً خودران با نظارت نسخه ۱۴.۳.۱۲.

وقتی به اولین سوپرشارژر خود در واسائو، ویسکانسین نزدیک شدیم، به نظر می‌رسید که سیستم ناوبری ما را به مسیر اشتباه هدایت می‌کند. با این حال، وقتی به خروجی معمول خود رسیدیم، بسته بود. مجبور شدیم چند مایل دورتر از آن رانندگی کنیم، دور بزنیم و برگردیم. تقریباً 5 مایل اضافی برای ما هزینه داشت. باید یاد بگیرم که به سیستم ناوبری اعتماد کنم. سیستم ناوبری از بسته شدن جاده‌ها مانند این و حتی ترافیک سنگین مطلع است. متأسفانه، از قبل توضیح نمی‌دهد که چرا مسیر جایگزین را پیشنهاد می‌دهد.

اولین توقف ما در ایستگاه شارژ سریع واسائو، ویسکانسین، کنار هتل هیلتون گاردنز این در بزرگراه NN بود. در طول ۷ سال، ما هرگز بیش از چند ماشین را در حال شارژ در آنجا ندیده بودیم. برای اولین بار، ایستگاه شارژ پر بود (به عکس زیر مراجعه کنید). یکشنبه پس از یک هفته پاییزی پر از رنگ در شمال ویسکانسین بود و بسیاری از گردشگران در حال بازگشت به خانه بودند. روی صفحه نمایش ما، زمان انتظار برای شارژر پنج دقیقه بود. همانطور که ۱۰۰ مایل آخر را به سمت واسائو رانندگی می‌کردیم، صفحه کامپیوتر ما به طور متناوب بین نمایش یک زمان انتظار نامشخص و تا دو غرفه باز.

وقتی رسیدیم، دو جایگاه را خالی اعلام کرد، اما در واقع، تقریباً برای اولین بار در هفت سال گذشته که ما در حال شارژ سریع بوده‌ایم، هر هشت جایگاه پر بود. با این حال، قسمت خوب ماجرا این بود: در کمتر از پنج دقیقه، یکی از ماشین‌ها از خط خارج شد و ما توانستیم به جایگاه خالی برگردیم. و اما قسمت بد ماجرا: این کندترین شارژی بود که تا به حال تجربه کرده بودیم. این یک سوپرشارژر سخت‌افزاری قدیمی V2 بود که در آن باید شارژ را با ماشین مجاور به اشتراک می‌گذاشتید. این یعنی اینکه ما در کل شارژ فقط با سرعت ۵۰ کیلووات شارژ می‌کردیم. کل شارژ حدود ۴۰ دقیقه طول کشید. با این حال، بعد از استراحت در دستشویی و پیاده‌روی با سگ کوچک نجات‌یافته‌مان، زونی، فقط حدود ۱۵ دقیقه طول کشید تا دوباره راه بیفتیم.

ایستگاه بعدی منومونی، ویسکانسین، در نیمه راه مینیاپولیس بود و ایستگاه شارژ سه جایگاه خالی را نشان می‌داد. از آنجایی که همانطور که اشاره کردم، ما در یک روز یکشنبه، یک روز زیبا، با رنگ‌های پاییزی کامل در نورث‌وودز سفر می‌کردیم، یک سوپرشارژر دیگر پیدا کردیم که به نظر می‌رسید پر است (به پایین مراجعه کنید)، اما یک جایگاه خالی بود و ما سوار شدیم. وقتی در اواسط ماه مه به شرق رسیدیم، به ندرت بیش از یک یا دو ماشین در هر یک از ۱۲ سوپرشارژر در مسیر وجود داشت.

سوپرشارژر Menomonee یک شارژر جدیدتر Hardware 4 دارد، بنابراین ما در کل مدت شارژ، با سرعت تقریباً ۱۰۰ کیلووات، سریع‌تر شارژ کردیم. وقتی از خط خارج شدیم، حدود سه ماشین منتظر بودند، اما صف به سرعت حرکت کرد. هیچ‌کس مجبور نبود بیش از چند دقیقه منتظر بماند. سپس ما در مسیر خود به سمت مینیاپولیس بودیم.

حدود ۲۰ مایلی شرق مینیاپولیس، با عبور از رودخانه سنت کروا در مرز بین ویسکانسین و مینه سوتا، نیمی از خطوط پل بسته شد. سیستم ناوبری ما را به یک مسیر انحرافی در شهر هندرسون برد که از بزرگراه‌های U و UU عبور می‌کرد، سپس دوباره به مسیر I-90 از روی پل برگشتیم. احتمالاً این کار باعث صرفه‌جویی در زمان و جلوگیری از بدترین ترافیک ناشی از بسته بودن پل شد. سپس ما در یک مسیر شرقی-غربی درست از مرکز سنت پال-مینیاپولیس قرار گرفتیم. خودشناسی کامل رانندگی با موتور V14 و سیستم ناوبری تسلا، مسیر خود را در بزرگراه‌های شهرهای بزرگ به خوبی پیدا کرد.

وقتی از ایستگاه سوپرشارژر مینیاپولیس خارج شدیم، نتوانستیم حالت رانندگی کاملاً خودران را فعال کنیم! پیغام «FSD موقتاً در دسترس نیست» ظاهر شد. با این حال، این حالت موقت مدت زیادی طول کشید. ما یک فرآیند عیب‌یابی طولانی را با آرا (ربات Grok) و خدمات مشتریان تسلا از طریق تلفن طی کردیم. FSD نه تنها از کار افتاد، بلکه محدودیت سرعت ۱۵ مایل در ساعت را گزارش می‌کرد، در حالی که محدودیت سرعت واقعی ۶۵ مایل در ساعت بود. ابتدا توقف کردیم، ماشین را در حالت پارک قرار دادیم و دکمه دو اسکرول را دوباره روشن کردیم. خیر شانس آوردیم. سپس به ما دستور داده شد که از طریق منو، ماشین را دوباره روشن کنیم. اما موفق نشدیم. سپس سعی کردیم دوربین‌ها را طبق پیشنهاد دوباره کالیبره کنیم، اما شب بود و کالیبراسیون تمام نمی‌شد. نه تنها FSD کار نمی‌کرد، بلکه کروز کنترل هوشمند نیز از کار می‌افتاد. با این حال، پس از کالیبراسیون مجدد جزئی دوربین‌ها، کروز کنترل هوشمند دوباره فعال شد.

در روز دوم سفرمان به دور کشور، از وورتینگتون در گوشه جنوب غربی مینه سوتا در بزرگراه I-90 حرکت کردیم و درست قبل از ورود به داکوتای جنوبی، از یک میدان عظیم توربین بادی (به پایین مراجعه کنید) با صدها توربین در سمت شمال جاده عبور کردیم.

کمی بعد، ما یک کارخانه برج توربین بادی را دیدیم که صدها قطعه برج توربین همانطور که در عکس می‌بینید، چیده شده بود.

وقتی رانندگی‌مان را در داکوتای جنوبی شروع کردیم، کروز کنترل هوشمند داشتیم، اما سیستم کمکی پارک (FSD) نداشتیم.

اولین ایستگاه سوپرشارژر در داکوتای جنوبی در موردو بود. من به داروخانه سوپرمارکت مجاور رفتم و مقداری چسب پزشکی خریدم و روی دوربین عقب چسباندم. من این کار را کردم چون متوجه شدیم که با ماشین قدیمی‌ترمان، به طرز عجیبی، چسب زدن روی دوربین عقب تنها راه برای فعال کردن کامل FSD با دوچرخه‌های عقب است.

ما تنظیمات دوربین را که شب قبل در تاریکی از کار افتاده بود، دوباره فعال کردیم. این بار آیکون کوچک خاکستری فرمان را در گوشه سمت چپ بالای صفحه مشاهده کردیم. یک دایره آبی از پایین آیکون شروع می‌شود و تا انتها ادامه می‌یابد تا نشان دهد کالیبراسیون در حال انجام است. با این حال، وقتی تقریباً کامل شد، از نیمه راه دوباره شروع شد. تقریباً یک ساعت چند بار به عقب و جلو نوسان می‌کرد تا اینکه بالاخره کامل شد. کالیبراسیون انجام شد و FSD دوباره فعال شد! ما تقریباً دو روز از سفر ۱۵۰۰ مایلی خود FSD را از دست داده بودیم. از آنجایی که ما ۹۹ دلار در ماه برای FSD پرداخت می‌کنیم، آیا تسلا مبلغ پرداختی را به ما پس می‌دهد؟

توقف ما در مرکز داکوتای جنوبی در سوپرشارژر در وال، محل داروخانه معروف وال، بود. در عکس زیر می‌توانید همسرم و تسلای ما را در کنار موتورسیکلت‌ها در سوپرشارژر ببینید.

ما در وال، داکوتای جنوبی، توقف کردیم و ۸۰ مایل دیگر را تا حلقه حیات وحش در پارک ایالتی کاستر رانندگی کردیم. در آنجا، "با گاوهای نر دویدیم" – منظورم این است که با گاومیش‌ها (بیزون‌ها) دویدیم. همانطور که در عکس‌های زیر می‌بینید، درست در وسط یک گله بزرگ گاومیش رانندگی می‌کردیم.

همسرم در سفرمان به غرب صدها الاغ شاخ‌چنگالی دید و بازدید از پارک ایالتی کاستر بدون دیدن یکی از آنها و همچنین غذا دادن و نوازش الاغ‌ها کامل نمی‌شود.

ساعت ۸ شب به شهر کوچک لاسک در وایومینگ رسیدیم، جایی که یک سوپرشارژر چهار طبقه روبروی ایستگاه پایونیر بست وسترن، جایی که شب را در آنجا گذراندیم، قرار دارد. صبح روز بعد، در شرق وایومینگ بودیم، جایی که در حال دنبال کردن ریل‌های دوطرفه راه‌آهن بودیم که برای حمل زغال سنگ از ذخایر عظیم، باکیفیت و کم گوگرد زغال سنگ در شمال شرقی وایومینگ به نیروگاه‌های دورتر در شرق استفاده می‌شود.

گوگل به اشتراک می‌گذارد: «منطقه زغال‌سنگ – حوضه رودخانه پاودر بیش از ۱۰۰۰ مایل مربع وسعت دارد و آن را به یکی از بزرگترین مناطق تولیدکننده زغال‌سنگ در ایالات متحده تبدیل می‌کند.» «عمق لایه‌های زغال‌سنگ – لایه‌های زغال‌سنگ در این منطقه می‌توانند به ضخامت ۲۵۰ فوت باشند و تنها ۱۲۰ فوت خاک روی آن قرار دارد.»

عکس‌های زیر یکی از قطارهای حمل زغال سنگ را نشان می‌دهد که هنگام عبور ما، زغال سنگ را از حوضه رودخانه پاودر می‌آورد. انرژی پاک در حال افزایش است، اما زغال سنگ هنوز بخش مهمی از تولید برق در ایالات متحده است.

زغال سنگ Powder Basin همچنین به نیروگاه دیو جانسون در شرق وایومینگ که از آن عبور کردیم، می‌رود. این نیروگاه ۸۱۷ مگاواتی قرار بود سال آینده (۲۰۲۷) تعطیل شود. با این حال، دولت ترامپ آن را «نجات» داده است و حداقل تا چند سال دیگر تعطیل یا به گاز تبدیل نخواهد شد.

در روز سوم سفرمان، سیستم FSD کار می‌کرد و ما برای شارژ در ایوانزویل نزدیک کاسپر، وایومینگ توقف کردیم. سپس در مسیرمان به راولینز از Devils Gap، Independence Rock و یادبود شرکت پیشگامان گاری دستی عبور کردیم. در راک اسپرینگز، همسرم را در TJ Max گذاشتم در حالی که خودم در ۱۰۰ یاردی تسلا سوپرشارژر شارژ می‌شدم. آخرین ایستگاه شارژ در اوانستون، وایومینگ بود و سپس از مرز یوتا عبور کردیم و از پارک سیتی، هبر، عبور کردیم و دره پروو را به سمت خانه زمستانی‌مان در لیندون رانندگی کردیم. درست در شمال پروو (۴۸ کیلومتر جنوب سالت لیک سیتی). این سفر سه روز و ۵۰۰ کیلومتر طول کشید.

خلاصه: به نظر می‌رسید تسلا مدل Y جدید ۲۰۲۶ ما کمی کندتر از تسلا مدل ۳ لانگ‌رنج قدیمی‌مان شارژ می‌شود. با این حال، به نظر می‌رسید که برد باتری آن بیشتر است. این بدان معناست که ما اغلب می‌توانستیم با سرعت ۸۰ مایل در ساعت حرکت کنیم، در حالی که قبلاً هرگز از سرعت ۷۵ مایل در ساعت تجاوز نمی‌کردیم و گاهی اوقات مجبور بودیم برای رسیدن به شارژر بعدی – در مدل ۳ قدیمی‌مان با دوچرخه‌های عقب – سرعت را تا ۶۰ مایل در ساعت کاهش دهیم. FSD لذت‌بخش بود، ماشین را دقیقاً در وسط خط نگه می‌داشتیم، از ماشین‌ها عبور می‌کردیم و به حالت قبل برمی‌گشتیم. درست همانطور که خودم انجام می‌دادم، از لاین سمت راست عبور کردم… به جز زمانی که سیستم تعلیق خودکار (FSD) برای بخش بزرگی از دو روز سفر از کار افتاد. من ۸۶ سال دارم و نگه داشتن ماشین در مرکز لاین و نگه داشتن پا روی پدال گاز وقتی که سیستم تعلیق خودکار (FSD) کار نمی‌کرد، کار سختی بود.

اگر هر یک از مقالات من برای شما مفید بود، لطفاً هنگام خرید یک تسلای جدید از لینک ارجاع من استفاده کنید: https://ts.la/arthur73734 (حتماً هنگام سفارش خود از آن استفاده کنید). تسلا مرتباً برنامه را تغییر می‌دهد، اما آخرین مورد این است: اگر در حال خرید یک تسلا مدل ۳ یا Y جدید هستید و از لینک من استفاده می‌کنید، علاوه بر یک ماهی که در حال حاضر با هر مدل Y جدید رایگان است، دو ماه رانندگی کاملاً خودران رایگان (به ارزش تقریبی ۲۰۰ دلار) دریافت خواهید کرد. این در مجموع ۳ ماه رانندگی کاملاً خودران رایگان برای شما فراهم می‌کند. پس از آن، ماهانه ۹۹ دلار خواهد بود. برای خرید سایبرتراک، ۱۰۰۰ دلار تخفیف از قیمت خرید خود دریافت خواهید کرد. در حال حاضر، تسلا با خرید مدل ۳ پریمیوم یا پرفورمنس جدید، یک سال شارژ رایگان ارائه می‌دهد.

سیاست نظرات CleanTechnica

منبع: CleanTechnica

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *