اولیه کامیون های برقی

آخرین اخبار

آیا سیلیکون ولی می‌تواند یک کامیون کلاس ۸ ایمن بسازد؟ آتش‌سوزی‌های اولیه کامیون‌های برقی نیمه‌سنگین، شکاف تجربه را آشکار می‌کند

اگر سه‌شنبه شب در منطقه خلیج شرقی کالیفرنیا رانندگی کرده‌اید، احتمالاً در کابوسی گرفتار شده‌اید. یک خودروی تسلا Semi که در بزرگراه بین ایالتی ۸۸۰ در هیوارد در حال حرکت بود، هنگام رفت و آمد عصرگاهی آتش گرفت. هیچ تصادفی، هیچ تصادف زنجیره‌ای و هیچ برخورد آشکاری رخ نداد. راننده متوجه شد که مشکلی وجود دارد، در نزدیکی بزرگراه ۹۲ توقف کرد و بدون هیچ آسیبی از آن خارج شد.

سپس باتری لیتیوم-یونی همان کاری را کرد که شیمی باتری‌های پرانرژی وقتی از محدودیت‌های حرارتی خود عبور می‌کنند، انجام می‌دهد… زمانی که خدمه کار کف کردن روی لاشه را تمام کردند، تنها چیزی که از تراکتور باقی مانده بود، محورهای عقب آن و تلی از خاکستر بود.

گشت بزرگراه کالیفرنیا به دلیل نگرانی از دود شیمیایی سمی، هر دو مسیر بزرگراه را مسدود کرد. خطوط شمالی در نهایت دوباره باز شدند، اما خطوط جنوبی تقریباً ده ساعت بسته ماندند تا ماموران آتش نشانی آتش را مهار کنند و اجازه دهند کامیون خود به خود بسوزد. وقتی خورشید طلوع کرد، تنها چیزی که از تراکتور باقی مانده بود، محورهای عقب آن و تلی از خاکستر بود.

این دومین بار در کمی بیش از دو سال است که یک کامیون تسلا Semi یک بزرگراه اصلی کالیفرنیا را به مدت نصف روز تعطیل می‌کند. در آگوست ۲۰۲۴، یک کامیون تسلا Semi از بزرگراه بین ایالتی ۸۰ در نزدیکی Emigrant Gap منحرف شد، به درخت برخورد کرد و آتش گرفت. برای پاکسازی جاده به ۵۰۰۰۰ گالن آب، پرتاب هوا از Cal Fire و ۱۵ ساعت تعطیلی نیاز بود.

هر زمان که این اتفاق می‌افتد، جمعیت ضد خودروهای برقی فوراً حمله می‌کنند و ادعا می‌کنند که کامیون‌های برقی بمب‌های ساعتی هستند. همانطور که بارها در اینجا توضیح داده‌ایم، این یک دروغ است، اما واکنش آنی علاقه‌مندان به فناوری که ادعا می‌کنند این فقط یک تجارت عادی کامیون‌داری است، به همان اندازه از واقعیت دور است.

اینجا اتفاق عمیق‌تری در حال رخ دادن است و شکاف فرهنگی مهمی را بین سیلیکون ولی و دنیای صد ساله حمل و نقل کامیون‌های سنگین تجاری برجسته می‌کند. به جای انتقاد از مردم و متهم کردن آنها، بیایید به درس عمیق‌تری که صنعت می‌تواند از این موضوع بیاموزد، نگاهی بیندازیم.

تله اعداد

اول، قبل از اینکه کسی شروع به گلچین کردن داده‌ها کند، بیایید نگاهی به اعداد بیندازیم.

طبق گزارش انجمن ملی حفاظت از آتش‌سوزی، ادارات آتش‌نشانی ایالات متحده هر ساله به تقریباً ۱۵۰۰۰ آتش‌سوزی بزرگ کامیون رسیدگی می‌کنند. این یعنی حدود ۴۰ دکل دیزلی هر روز در سراسر کشور آتش می‌گیرند. توربوشارژرهای سوخته روی منیفولدهای اگزوز داغ روغن می‌پاشند، یاتاقان‌های انتهایی چرخ در سرعت ۱۱۲ کیلومتر در ساعت گیر می‌کنند و ترمزهای کاسه‌ای کشیده، لاستیک‌های روکش‌دار را مشتعل می‌کنند. کامیون‌های دیزلی همیشه در حال سوختن هستند، بنابراین آتش‌سوزی پدیده‌ای منحصر به کامیون‌های برقی نیست.

تفاوت در نحوه سوختن آنهاست. وقتی یک تراکتور دیزلی آتش می‌گیرد، آتش‌نشانی داوطلب محلی معمولاً می‌تواند آن را با مخزن موتور و مقداری فوم در عرض ۴۵ دقیقه خاموش کند. یک کامیون یدک‌کش سنگین شاسی سوخته را از جاده بیرون می‌کشد، رفتگران آوار را جمع‌آوری می‌کنند و ترافیک قبل از اینکه ساعت شلوغی صبح خراب شود، دوباره شروع به حرکت می‌کند.

وقتی یک باتری تجاری ۸۰۰ کیلووات ساعتی از نظر حرارتی به شدت آسیب می‌بیند، دیگر نمی‌توان از آن استفاده کرد. سلول‌ها هنگام تجزیه، اکسیژن خود را تولید می‌کنند و باتری را به یک کوره خودکفا تبدیل می‌کنند. امدادگران نمی‌توانند آن را غرق کنند و بروند. تنها انتخاب آنها این است که ده‌ها هزار گالن آب را ساعت‌ها روی آن پمپ کنند یا در حالت دفاعی بایستند تا از گسترش آن جلوگیری کنند در حالی که نیمی از شهرستان در ترافیک گیر افتاده است. در بهترین حالت، تنها کاری که می‌توانند انجام دهند این است که امیدوار باشند… آن را به اندازه کافی خنک کنید تا قبل از اینکه دوباره آتش بگیرد، از جاده خارج شود.

سپس مشکل اندازه نمونه وجود دارد. تقریباً ۴ میلیون کامیون دیزلی تجاری کلاس ۸ در جاده‌های آمریکا وجود دارد. در مقابل، ناوگان فعال تسلا سمی چیزی بین ۱۵۰ تا چند صد تراکتور تولید اولیه و آزمایشی تخمین زده می‌شود.

از نظر ریاضی، شما نمی‌توانید نرخ خرابی کامل را روی N از دو محاسبه کنید. یک لاستیک پنچر که آتش می‌گیرد و به یک باتری سرایت می‌کند، می‌تواند رکورد ایمنی آماری یک ناوگان آزمایشی ۱۰۰ کامیونی را تا ۵۰٪ تغییر دهد. اما شما همچنین نمی‌توانید آن را نادیده بگیرید وقتی که دو کامیون در یک ناوگان آزمایشی کوچک باعث تعطیلی فاجعه‌بار ۱۰ تا ۱۵ ساعته بین ایالتی می‌شوند.

بنابراین، به جای تنبلی و تکیه صرف بر اعداد، باید به دنبال زمینه‌های بیشتری باشیم.

نفرین استارتاپ‌ها فقط تسلا نیست

این مشکل منحصر به تسلا نیست. این یک مشکل استارت‌آپ خودروهای برقی است.

نیکولا را یادتان هست؟ در تابستان ۲۰۲۳، چندین دستگاه از کامیون‌های برقی Tre آنها آتش گرفت، از جمله یکی در دفتر مرکزی فینیکس و دیگری در آزمایش مشتری. نیکولا در ابتدا به وقوع حادثه اشاره کرد، اما محققان شخص ثالث به سرعت مقصر واقعی را پیدا کردند: نشت مایع خنک‌کننده در داخل باتری‌های تأمین‌شده توسط رومئو پاور باعث اتصال کوتاه الکتریکی داخلی شده بود. نیکولا مجبور شد فراخوان داوطلبانه‌ای را برای تمام ۲۰۹ کامیونی که ساخته بودند، صادر کند که منجر به توقف فروش و از بین رفتن تمام کامیون‌ها شد. برای اصلاح طرح به مغازه برمی‌گردیم.

استارتاپ‌ها به صنعت حمل و نقل مانند لوازم الکترونیکی مصرفی نگاه می‌کنند. آن‌ها از صفر طراحی می‌کنند، حداکثر بهره‌وری آیرودینامیکی را در اولویت قرار می‌دهند، قطعات را در ساختارهای یکپارچه سفارشی ادغام می‌کنند و سریع حرکت می‌کنند.

اما وقتی رویکرد «سریع حرکت کن و همه چیز را بشکن» را در پیش می‌گیرید، ریسک در دنیای حمل و نقل کامیونی بسیار بالاتر می‌رود.

حمل و نقل کلاس ۸، محیطی بی‌رحم است که ایده‌های هوشمندانه را به راحتی از بین می‌برد. یک کامیون بزرگ، زندگی آرام یک ماشین سواری در کالیفرنیای آفتابی را ندارد. این کامیون زیر ۸۰،۰۰۰ پوند وزن ناخالص انعطاف‌پذیر است، پیچش‌های شدید پیچشی را روی اسکله‌های بارگیری ناهموار تحمل می‌کند، ضربات جاده‌ای با فرکانس پایین مداوم را تحمل می‌کند و در میان میلیون‌ها موج یخ‌زدگی، تق‌تق می‌کند.

اگر اتصال سریع مایع خنک‌کننده کمی شل باشد، دسته سیم‌ها کوچک باشند، یا باس‌باری وجود داشته باشد که تحت بار پیچشی نیم میلی‌متر خم شود، چرخه‌های کاری تجاری مانند لیام نیسون در فیلم Taken هستند. اگر شما از هر نوع مشکلی باشید، چرخه کاری شما را پیدا می‌کند و شما را خواهد کشت.

مشکلی که کامیون‌سازان سنتی از بزرگراه‌ها دور نگه داشته بودند

این ما را به سازندگان سنتی کامیون می‌رساند. چرا ما کامیون‌های Freightliner eCascadias یا Volvo VNR Electrics را در حال سوختن در رینگ‌های I-80 نمی‌بینیم؟ آنها هم برقی هستند، درست است؟

این به این دلیل نیست که کامیون‌سازان سنتی شیمی باتری جادویی و ضد حریق دارند. آنها سلول‌های لیتیوم-یونی را از همان تأمین‌کنندگان درجه یک مانند بقیه خریداری می‌کنند. در واقع، اگر به پرونده‌های نظارتی عمومی مراجعه کنید، سایر تولیدکنندگان نیز دقیقاً با همان حالت‌های خرابی وحشتناکی که نیکولا را درگیر کرد، مواجه شده‌اند.

بنابراین، آنها چگونه از فاجعه جلوگیری کردند؟

در سال ۲۰۲۳، ولوو و مک گزارش‌های فراخوان ایمنی را به اداره ملی ایمنی ترافیک بزرگراه‌ها (NHTSA) ارائه دادند که صدها کامیون برقی را پوشش می‌داد. نقص چه بود؟ تأمین‌کننده باتری آنها دو خطای تولیدی جداگانه داشت: لوله‌های خنک‌کننده که کاملاً در جای خود قفل نشده بودند و خطر نشت مایع رسانا در سلول‌ها را ایجاد می‌کردند، و بست‌های داخلی بیش از حد گشتاور داده شده که می‌توانستند جدا شوند و به صورت خرده‌های فلزی شل در داخل بسته‌بندی صدا دهند. هر دو نقص ایجاد شده خطرات اتصال کوتاه مستقیم و آتش‌سوزی.

چرا در مورد آتش گرفتن آن کامیون‌ها در بزرگراه چیزی نخواندی؟ چون به اصطلاح تولیدکنندگان قدیمی، یک قرن را صرف ساختن سیستم‌های ایمنی سازمانی کرده‌اند.

آنها این مشکل را زمانی متوجه شدند که آتش‌سوزی کوچکی در یک بسته باتری در کارخانه رخ داد. آتش در داخل بسته باتری مهار شد، اما ولوو سعی نکرد آن را پنهان کند یا توضیحی در مورد آن بدهد. در عوض، آنها کاری را انجام دادند که شرکت‌های قدیمی انجام می‌دهند، حتی اگر این کار سرعت آنها را کاهش می‌داد. ظرف یک هفته، دستور توقف ارسال بسته‌های باتری صادر شد و کامیون‌هایی که از قبل در جاده بودند برای تعویض فراخوانده شدند.

کامیون‌سازان سنتی در مقایسه با سیلیکون ولی با سرعت بسیار کمی حرکت می‌کنند و طرفداران فناوری دوست دارند از آنها به خاطر این موضوع انتقاد کنند. اما این سرعت پایین ناشی از دهه‌ها زخم و جراحتی است که در نبرد به دست آمده است. وقتی یک سازنده کامیون قدیمی با خطای مونتاژ داخلی مواجه می‌شود یا در سیستم نظارت بر ناوگان، حسگر عجیبی را مشاهده می‌کند، واکنش آنها این نیست که یک وصله نرم‌افزاری بی‌سیم را منتشر کنند و به بهترین‌ها امیدوار باشند. آنها دستور توقف حمل و نقل را صادر می‌کنند، از شبکه‌های عظیم نمایندگی‌های خود برای زمین‌گیر کردن ناوگان استفاده می‌کنند، نقص قطعه ۵۷۳ را ثبت می‌کنند. به ماموران فدرال اطلاع دهید، و باتری‌ها را در محفظه سرویس باز کنید.

سیستم‌های آنها قبل از اینکه کارگاه فرصتی برای آتش گرفتن در بزرگراه داشته باشد، نقص را در کارگاه تشخیص دادند.

مونولیت‌ها در مقابل ماژول‌ها

همچنین یک شکاف فلسفی مهم در نحوه بسته‌بندی این کامیون‌ها وجود دارد.

تسلا رویکرد «شلیک به ماه» را انتخاب کرد. برای رسیدن به هدف برد ۵۰۰ مایلی در حین حمل بار کامل، آنها به حداکثر چگالی انرژی و حداقل وزن خالص نیاز داشتند. این امر آنها را به ساخت یک بسته باتری عظیم، یکپارچه و ساختاری سوق داد که در ارتفاع پایین بین ریل‌های قاب قرار می‌گیرد. این یک شگفتی مهندسی در بهره‌وری بسته‌بندی است، اما همچنین یک بلوک انرژی یکپارچه است. اگر یک بخش دچار نقص داخلی شود، کل بسته در معرض خطر قرار می‌گیرد.

سازندگان سنتی مانند ولوو و فریت‌لاینر (دایملر تراک) مسیر حمل و نقل منطقه‌ای بسیار محافظه‌کارانه‌تری را در پیش گرفتند. آنها به جای اینکه تقریباً یک مگاوات ساعت انرژی را در یک مجموعه ساختاری کاملاً یکپارچه در زیر کابین قرار دهند، از بسته‌های ماژولار کوچکتر و با ظرفیت کمتر استفاده می‌کنند – ولوو به معنای واقعی کلمه محفظه‌های باتری جداگانه را از بیرون ریل‌های فریم آویزان می‌کند، جایی که مخازن زین دیزل معمولاً قرار می‌گیرند.

آویزان کردن جعبه‌های باتری سنگین در کنار شاسی برای حداکثر برد وحشتناک است و وزن غیرضروری اضافه می‌کند و ممکن است آنها را در برابر برخورد آسیب‌پذیرتر کند. اما از نظر ایمنی و خدمات، این کار فوق‌العاده است. بسته‌ها از نظر فیزیکی از یکدیگر جدا هستند. اگر یکی از ماژول‌ها دچار سوراخ مکانیکی، نشت مایع خنک‌کننده یا یک رویداد حرارتی شود، مهار، بازرسی و باز کردن پیچ و مهره‌های آسیب‌دیده بسیار آسان‌تر است.

پر کردن شکاف

سیلیکون ولی صنعت کامیون‌های سنگین را با شور و هیجان وارد دوران الکتریکی کرد. بدون تسلا که پا را فراتر از مرزهای شارژ مگاواتی و کامیون‌های برقی دوربرد گذاشت، کامیون‌سازان دیزلی هنوز هم در برنامه‌های آزمایشی انطباق با قوانین تعلل می‌کردند، حتی اگر این اتفاق می‌افتاد.

ساخت یک کامیون برقی که بتواند ۸۲۰۰۰ پوند (حدود ۳۸۰۰۰ کیلوگرم) بار بکشد، فقط یک مشکل نرم‌افزاری و فقط یک مشکل شیمیایی باتری نیست. این یک مشکل دوام مکانیکی است که باید میلیون‌ها مایل جاده ناهموار، رانندگان خشن و شرایط عملیاتی غیرقابل پیش‌بینی را تحمل کند.

سازندگان باتجربه کامیون می‌دانند چگونه شاسی‌ای بسازند که در برابر آن سوءاستفاده مقاوم باشد، اما در پذیرش باتری کند بودند. سیلیکون ولی می‌داند چگونه باتری بسازد، اما هنوز در حال یادگیری این هستند که جاده واقعاً چقدر طاقت‌فرسا است.

تا زمانی که این دو دنیا بالاخره از یکدیگر درس بگیرند، آتش‌نشانی‌ها همچنان شب‌های بسیار طولانی را در بزرگراه بین ایالتی سپری خواهند کرد. امیدواریم که تبادل تجربیات و تبادل نظر بیشتر در نهایت منجر به پیشرفت‌هایی برای همه جوانب این صنعت شود.

تصویر ویژه از تسلا.

سیاست نظرات CleanTechnica

منبع: CleanTechnica