همه یک وانت برقی میخواهند. من موتورسیکلتهای برقی ۱۲۵ سیسی بیشتری میخواهم
اگر صنعت خودروهای برقی را در آمریکای شمالی دنبال میکنید، حق دارید فکر کنید که آینده حمل و نقل حول محور خودروهای شاسی بلند و وانتهای برقی میچرخد. به نظر میرسد هر هفته تیزر جدیدی از یک استارتاپ منتشر میشود که وعده بازآفرینی ماشین یا کامیون خانوادگی را میدهد. جدیدترین شاسی بلندهای برقی، کامیونهای کوچک «به زودی»، کامیونهای سبک زندگی، کامیونهای مدولار و غیره. شرکتهایی مانند Slate، TELO و تعداد بیشماری دیگر هیجان زیادی ایجاد کردهاند، حتی اگر بسیاری از آنها هنوز همه چیز را برای عرضه دارند. در آمدن.
اشتباه برداشت نکنید – امیدوارم موفق شوند. ما به خودروهای برقی مقرون به صرفهتری نیاز داریم. اما بعد از گذراندن تقریباً دو دهه در بخش خاصی از فضای خودروهای برقی و بخش قابل توجهی از آن زمان را صرف سفر به سراسر جهان برای دیدن نحوهی رفت و آمد مردم کردم، نمیتوانم جلوی خودم را بگیرم و از خودم نپرسم که آیا ما در اینجا هدف اشتباهی را دنبال میکنیم یا نه.
زیرا در حالی که غرب همچنان در تلاش برای برقی کردن وانتها و شاسیبلندها است، بخش عمدهای از جهان از قبل به یک وسیله حمل و نقل بسیار معقولتر روی آورده است.
این موتورسیکلت فروتن ۱۲۵ سیسی است.
وسیله نقلیه پیشفرض دنیا، ماشین نیست
خوانندگان غربی اغلب سدان را به عنوان وسیله نقلیه «عادی» یا «معقول» جهان میشناسند.
اما تقریباً به هر کجای آسیا که سفر کنید، این توهم در عرض حدود پنج دقیقه از بین میرود.
جادهها پر از هوندا کلیک و CG125، هیرو اسپلندور، یاماها NMAX و YBR125 و بیشمار موتورسیکلت کوچک دیگر است. آنها کارگران را به محل کار، دانشآموزان را به مدرسه، خانوادهها را به شام و هر بار قابل تصوری را در این بین حمل میکنند.
آنها ونهای تحویل کالا هستند. آنها ماشینهای رفت و آمد هستند. آنها کامیونهای حمل مواد غذایی، حمل و نقل خانواده و کار هستند. و شاید مهمتر از همه، آنها هر روز صدها میلیون نفر را جابجا میکنند.
لازم نیست مدت زیادی را در جاهایی مثل فیلیپین بگذرانید تا متوجه چیز دیگری شوید: اینها واقعاً «فرهنگ موتورسیکلت» نیستند. آنها فقط فرهنگ حمل و نقل هستند. مردم این ماشینها را سوار میشوند چون برایشان منطقی است.
و من خودم این کار را کردم تا بفهمم این همه سر و صدا برای چیست. بله، من از همان اول عاشق موتورسیکلت برقی بودم. اما من آنجا بودهام و با صندلهای موتورسیکلت آنها یک مایل رانندگی کردهام، پس درک میکنم.
با این حال، با توجه به اینکه روی هر زین یک گونه دارم، هنوز هم فکر میکنم راه بهتری نسبت به موتورسیکلتهای احتراق داخلی ۱۲۵ سیسی که امتحان خود را پس دادهاند و به موتور بارکش بخش زیادی از جهان تبدیل شدهاند، وجود دارد.
اینجا باید برق عالی باشه
تکثیر شدید موتورسیکلتهای کوچک چیزی است که بازار فعلی موتورسیکلتهای برقی را بسیار عجیب میکند. اگر قرار باشد کلاسی از خودروهای بنزینی وجود داشته باشد که باتریها از قبل قادر به جایگزینی آن باشند، آن موتورسیکلت با موتور احتراقی ۱۲۵ سیسی است.
این دوچرخهها سنگین نیستند. آنها معمولاً قدرت متوسطی معادل ۱۰ تا ۱۵ اسب بخار (۸ تا ۱۱ کیلووات) تولید میکنند. آنها به راحتی با سرعت ۴۵ تا ۶۰ مایل در ساعت (۷۰ تا ۱۰۰ کیلومتر در ساعت) حرکت میکنند. اکثر دوچرخهسواران مسافتهای نسبتاً کوتاهی را در روز طی میکنند که در حد دهها مایل است، نه صدها مایل.
یک موتورسیکلت برقی مدرن با باتری ۴ تا ۶ کیلووات ساعت میتواند به راحتی همان وظایف را انجام دهد و در عین حال شتابگیری نرمتر، عملکرد بیصداتر، نگهداری کمتر و هزینههای عملیاتی به طرز چشمگیری پایینتری را ارائه دهد.
برخلاف جایگزینی یک وانت سنگین که تریلرهای حمل دام را در مونتانا یدک میکشد، جایگزینی یک دوچرخهی ۱۲۵ سیسی رفت و آمد، از قبل با فناوری باتری امروزی کاملاً سازگار است. از بسیاری جهات، این یکی از آسانترین بخشهای حمل و نقل برای برقی شدن است.
در عوض، بازار موتورسیکلتهای برقی آمریکای شمالی در جهتی عجیب توسعه یافت.
ما دوچرخههای برقی داریم و آنها برای رفت و آمدهای شهری عالی هستند. اما بعد تقریباً مستقیماً به سراغ موتورسیکلتهای برقی لوکس با قیمت ۱۵۰۰۰ تا ۲۵۰۰۰ دلار میرویم. به طرز شگفتآوری، موتورسیکلتهای میانردهی کاربردی، کمیاب باقی ماندهاند.
خوشبختانه، به نظر میرسد که این وضعیت در حال تغییر است.
ONYX RCR با اثبات اینکه تقاضای واقعی برای حمل و نقل الکتریکی سبک وزن و شبیه موتورسیکلت بدون عملکرد سوپربایک وجود دارد، به چیزی شبیه به یک کالکشن محبوب تبدیل شد.
Anthem از Ryvid پا را فراتر گذاشت و قابلیتهای بزرگراهی را اضافه کرد، در حالی که همچنان قابل دسترس و نسبتاً مقرون به صرفه باقی ماند.
همچنین LiveWire S4 Honcho جدید، گامی دلگرمکننده به سوی یک موتورسیکلت برقی سبکتر و کاربردیتر به جای یک موتورسیکلت پریمیوم بزرگ دیگر به نظر میرسد.
حتی مدل Olto از شرکت Infinite Machine، اگرچه در دستهبندی کمی متفاوت قرار میگیرد، اما علاقهی روزافزونی را به وسایل نقلیهی برقی شهری نشان میدهد که حملونقل را بر اسب بخار اصلی اولویت میدهند.
این شرکتها نکتهی مهمی را ثابت میکنند: مردم لزوماً به ۱۰۰ اسب بخار نیاز ندارند. بسیاری از آنها صرفاً به حمل و نقل نیاز دارند.
شاید ما وسواس زیادی روی خودروی برقی اشتباهی داریم
اشتباه برداشت نکنید. وانتهای برقی قطعاً جایگاه خودشان را دارند. شاسیبلندهای برقی هم همینطور.
اما ما دهه گذشته را صرف تلاشهای مهندسی عظیمی برای برقی کردن برخی از کممصرفترین وسایل نقلیه مسافربری در جادهها کردهایم.
در همین حال، ما تا حد زیادی یکی از کارآمدترین کلاسهای خودروهای بنزینی که بشر تاکنون خلق کرده است را نادیده گرفتهایم.
یک موتورسیکلت معمولی با موتور احتراق داخلی ۱۲۵ سیسی همین الان هم میتواند به مصرف سوختی نزدیک یا بیشتر از ۱۰۰ مایل بر گالن (۲.۳۵ لیتر در ۱۰۰ کیلومتر) دست یابد. یک موتورسیکلت برقی معادل آن تقریباً به طرز عجیبی کارآمد میشود.
ما تقریباً در مورد ۴ تا ۶ کیلووات ساعت در هر ۱۰۰ کیلومتر (۶۲ مایل) صحبت میکنیم – تنها کسری از انرژی مصرفی حتی توسط بسیاری از خودروهای برقی جمع و جور. من یک بار محاسبه کردم و یک موتورسیکلت برقی سبک میتواند ۱۰،۰۰۰ کیلومتر (تقریباً ۶۰۰۰ مایل) را با حدود ۱۶۰ دلار برق طی کند. اساساً، وقتی موتورسیکلت برقی دارید، قبض برق شما اصلاً متوجه نمیشود. شارژ کردن آن به سادگی تغییری ایجاد نمیکند.
به جای اینکه بپرسیم چگونه میتوانیم باتریهای همیشه بزرگتر را در SUVها و کامیونهای بزرگتر جا دهیم، شاید باید این سوال را هم بپرسیم که در وهله اول چه تعداد سفر به یک وسیله نقلیه بزرگ نیاز ندارند.
بیشتر سفرها به دو تُن فلز نیاز ندارند
آمار حمل و نقل در بسیاری از کشورهای توسعهیافته، داستان آشنایی را روایت میکند.
بیشتر سفرها شامل یک نفر میشود. شاید یک کوله پشتی هم در میان باشد. شاید در راه خانه مقداری خرید مواد غذایی انجام شود. گاهی اوقات، یک مسافر دیگر هم هست.
این دقیقاً همان کاری است که موتورسیکلتهای کوچک دهههاست در سراسر جهان انجام میدهند.
من اخیراً مدتی را در فیلیپین گذراندم، جایی که هر روز موتورسیکلتهایی را تماشا میکردم که بارهای غیرممکنی را حمل میکردند. تمام خانوادهها با هم سوار میشدند. مصالح ساختمانی. مبلمان. دام. من دو خوک را روی یک موتورسیکلت ۱۲۵ سیسی دیدم، شوخی نمیکنم. من چیزهای دیوانهوارتری را در تایلند دیدهام.
باز هم، من قطعاً طرفدار این نیستم که ما برخی از این شیوهها را در غرب اتخاذ کنیم – ملاحظات ایمنی آشکاری وجود دارد – اما این نشان میدهد که این ماشینها چقدر میتوانند فوقالعاده توانمند باشند.
حتی در حد انتظارات معمول غربیها، یک موتورسیکلت کلاس ۱۲۵ سیسی قادر است درصد شگفتانگیزی از نیازهای حملونقل روزانه را برطرف کند.
آنها نیازی به تعویض تک تک ماشینها ندارند
اینجاست که بحثها در مورد موتورسیکلتها اغلب بیجهت دوقطبی میشوند.
نه، موتورسیکلت در هر شرایطی ایدهآل نیست. بله، باران شدید وجود دارد. برف وجود دارد. خانوادههایی با چند فرزند وجود دارند. سفرهای جادهای طولانی بین ایالتی وجود دارد.
هیچکس پیشنهاد نمیکند که یک موتورسیکلت برقی ۱۲۵ سیسی جایگزین هر خودرویی شود.
لازم نیست
اگر یک خانواده بتواند حتی نیمی از رانندگی روزانه خود را با یک موتورسیکلت برقی سبک جایگزین کند، این خود کاهش چشمگیری در مصرف انرژی، ازدحام، تقاضای پارکینگ و هزینههای حمل و نقل خواهد بود.
حمل و نقل لازم نیست همه چیز یا هیچ چیز باشد. پس دیگر بس است از این حرفهای «اگر باران ببارد چه؟». یا آن روز ژاکت بپوشید یا با ماشین خودتان بروید. اما برای اکثر سفرهایی که هر سال به جاهایی میروید که باران نمیبارد، میتوانستید این کار را به روشی بسیار کارآمدتر (و سرگرمکنندهتر) انجام دهید.
مشکل زیرساخت تقریباً از بین میرود
یکی از بزرگترین بحثها پیرامون پذیرش خودروهای برقی، شارژ آنهاست. اما موتورسیکلتهای برقی کوچکتر به ندرت در این مشکل دخیل هستند. یک باتری ۴-۵ کیلووات ساعتی در طول شب از یک پریز برق خانگی معمولی شارژ میشود. پریز برقی که شارژر لپتاپ خود را به آن وصل میکنید، اساساً معادل یک شارژر عمومی سطح ۲ برای یک موتورسیکلت برقی است – سرعت آن همین است.
شارژ سریع DC برای یک موتورسیکلت برقی سبک واقعاً ضروری نیست. نیازی به شارژر خانگی گرانقیمت نیست. هیچ باتری حجیمی وجود ندارد. فقط قبل از خواب آن را به برق وصل کنید و با باتریای که کاملاً شارژ شده و ساعتها منتظر شماست، از خواب بیدار شوید.
سادگی تقریباً طراوتبخش است.
و اگر میخواهید کمی ریسک کنید، شبکههای باتری قابل تعویض مانند گوگورو در تایوان یا وامو در آمریکای جنوبی وجود دارند که میتوانند شارژ کردن را غیرضروری کنند.
آنها قابل دسترسی هستند
مزیت دیگری که به ندرت مورد بحث قرار میگیرد، ایجاد رعب و وحشت است. بسیاری از مردم یک موتورسیکلت ۲۷۰ کیلوگرمی (۶۰۰ پوندی) که شتاب فوقالعادهای داشته باشد، نمیخواهند. آنها چیزی میخواهند که در دسترس باشد، سبک باشد، قابلیت مانور داشته باشد، به راحتی پارک شود و زندگی با آن آسان باشد.
دقیقاً به همین دلیل است که موتورسیکلتهای ۱۲۵ سیسی در سطح جهانی بسیار موفق شدند.
نسخههای برقی تمام این مزایا را حفظ میکنند و در عین حال به لطف گشتاور فوری و عدم نیاز به کلاچ، سواری با آنها را آسانتر میکنند. بسیاری از آنها حتی دارای حالت دنده عقب هستند که پارک کردن و حرکت در مسیرهای ناهموار را حتی آسانتر میکند.
یکی از دلایلی که اروپا در اینجا پیشرفت بیشتری داشته است این است که چارچوب نظارتی از قبل وجود دارد.
تولیدکنندگان مرتباً موتورسیکلتها را با عنوان «معادل ۱۲۵ سیسی» به بازار عرضه میکنند و مصرفکنندگان بلافاصله متوجه میشوند که این به چه معناست.
سیستمهای صدور مجوز و شرکتهای بیمه این دسته را به رسمیت میشناسند. این یک کلاس حمل و نقل بالغ است.
در مقایسه، آمریکای شمالی اغلب با موتورسیکلتها به عنوان اسباببازیهای تفریحی یا ماشینهای مسافرتی با حجم موتور بالا برخورد میکند. ما تا حد زیادی فراموش کردهایم که بخش عمدهای از جهان آنها را صرفاً به عنوان وسیله حمل و نقل میبیند.
نسل جدید همین الان هم به ما میگوید چه میخواهد
از قضا، دوچرخهسواران جوانتر ممکن است همین حالا هم راه پیشرفت را به ما نشان دهند.
انفجار محبوبیت موتورسیکلتهای برقی به سبک سور ران و موتورهای برقی سبک وزن نشان میدهد که نسلهای جوان کاملاً مایل به پذیرش حمل و نقل برقی دو چرخ هستند.
همه کسانی که این موتورسیکلتها را میخرند، دنبال موتورکراس نیستند. بسیاری صرفاً از آزادی، دسترسی، قیمت مناسب و تفریحی که با سفر با دو چرخ همراه است، لذت میبرند.
به جای نادیده گرفتن این روند، شاید باید آن را به عنوان یک فرصت بشناسیم. دوچرخهسوار تفریحی امروز اغلب به مسافر فردا تبدیل میشود.
اگر کسی متوجه شود که از راندن یک موتورسیکلت برقی لذت میبرد، تغییر از یک موتورسیکلت برقی سبک به یک موتورسیکلت کاربردی معادل ۱۲۵ سیسی، گامی بسیار کوچکتر از متقاعد کردن کسی به کنار گذاشتن کامل خودرویش خواهد بود.
شاید ما در مسیر اشتباهی بودهایم
پس از سالها پوشش خبری صنعت خودروهای برقی و سفر به کشورهایی که موتورسیکلتها در زندگی روزمره آنها حرف اول را میزنند، یک نکته همیشه در ذهنم مانده است. غرب سالها تلاش کرده تا بزرگترین، سنگینترین و کممصرفترین وسایل نقلیه موجود در جادههایمان را برقی کند. در همین حال، ما به طرز شگفتآوری توجه کمی به برقی کردن وسیله نقلیهای که همین الان هم بخش زیادی از بشریت را هر روز جابهجا میکند، داشتهایم.
من بحث نمیکنم که همه باید موتورسیکلت سوار شوند. و مطمئناً بحث نمیکنم که ماشینها دیگر جایگاه مهمی ندارند.
اما شاید ما تعداد افرادی که میتوانند از چیزی بین این دو بهرهمند شوند را دست کم گرفتهایم.
نه فقط یک دوچرخه برقی، و نه فقط یک موتورسیکلت برقی ۲۵۰۰۰ دلاری. فقط یک معادل برقی صادقانه، کاربردی و مقرون به صرفه از وسیله نقلیهای که در حال حاضر بخش زیادی از جهان را به حرکت در میآورد.
چون اگر در مورد تسریع حمل و نقل الکتریکی جدی هستیم، شاید آینده دیگر یک وانت برقی نباشد. شاید بالاخره به محبوبترین موتورسیکلت دنیا یک موتور الکتریکی بدهیم.










منبع: Electrek